Niehland Reil

Helaas moest ik hier een keer naar binnen omdat een zeurend kind (niet 1 van mijzelf) dat van me vroeg. Er ligt een berg aan ´Artis de Partis´ troep. Artis maakt goede en verdraaid slechte keuzes: de ruimte voor de dieren neemt toe maar met zo´n winkel met weggooitroep ben je dat snel vergeten. Ook een soft-ijsjes automaat verdween vanwege de inkomsten en zelfs een eenvoudige Cornetto is niet meer te koop, alleen nog dure Magnums´. Er moet daar een andere wind gaan waaien, dat is wel van belang in deze tijd.

Eigenlijk is het ´van de gekke´ dat het aquarium in deze dierentuin op Google niet te vinden is en dat er daarom voortdurend door het logaritme wordt doorverwezen naar het dolfinarium... Dit aquarium is zeker niet omvangrijk te noemen maar van een kwaliteit waar je je vingers bij af likt, bij wijze van spreken natuurlijk. Het kleurenpalet in sommige aquariumbakken is zo groot dat je ogen er soms pijn van gaan doen. De bakken zijn slim neergezet binnen de ruimte; een kind kan zijn handen onder zijn of haar kin leggen om verwonderd en in alle rust dat spel onder water te aanschouwen en de volwassene heeft zo voldoende ruimte om zijn camera te ondersteunen. Bovendien creëert een beetje afstand houden van een object waar je naar kijkt een derde dimensie, die van opgaan in de omgeving van het schouwspel. De meeste bezoekers van een aquarium zijn te gehaast om de prachtige details in zich te kunnen opnemen en ndat is toch wel een beetje jammer. De vissen en de zeepaardjes zal het allemaal een zorg zijn. Voor die haastige bezoekers voeg ik nog een paar foto´s bij, kunnen ook zij toch nog een beetje nagenieten! ;) Oh ja, nog even voor de duidelijkheid: het aquarium ligt dus náást het dolfinarium...

Prachtplek, deel uitmakend van de dierentuin Artis. De variëteit aan dieren is heel wel te rigoureus afgenomen: geen poolbeer meer, geen Europese bizon, geen nijlpaard of orang oetang en ga zo eigenlijk maar door. Niet een echte dierentuin meer dus maar meer een duur park om te wandelen tussen wat er nog rest aan levende have. Dat wandelen is dan wel ook zeer de moeite waard vooral op rustige regenachtige dagen. Het Kleine Zoogdierenhuis is daarbij altijd mijn favoriete plek, vooral de kleine mini-aapjes (zo groot als je hand) zijn vertederend. Wel een jaarkaart aanschaffen hoor, net zoals ik, dat raadt ik u echt aan, zo blijft het namelijk nog een beetje betaalbaar...

Een mooi beeld is dit hoewel het me iets te modern oogt heeft het materiaal inmiddels wel een mooie patina laag ontwikkeld. De spreuk die beneden het statuut is uitgehouwen zou elke 'Covid19 wappie' ter harte moeten nemen, en natuurlijk elke volksvertegenwoordiger, dat staat buiten kijf. Wat Spinoza voor ogen had hebben we in onze handen gehad, na de introductie van de mobiele telefoon, viel de vrijheid ten prooi aan de individualisering. De vrijheid herpakken bereik je als samenleving alleen met elkaar. Niet afzonderlijk. Dat gaat dus nog even duren...

Ik ga u iets vertellen over een heel bijzonder plekje, zo'n plekje dat je wanneer je het eenmaal hebt gezien nooit meer vergeet. Dat laatste vooral, dat moet gezegd, wanneer je er een vriend tegen je zin naartoe hebt gebracht. Iemand die niet meer met je terug naar huis zal reizen maar ook iemand die de rest van je bestaan zeker nog elke dag met je mee zal reizen. Hij was in een doek gewikkeld. Precies zoals ik dat decennia geleden trouwens voor mezelf ook al had uitgedacht. Mijn vriend was gehuld een mooie grijs-witte omslag, het leek me een zeker wolachtig materiaal. Wat blijft er toch weinig over van een mens wanneer hij gezegend is geweest met een lang en gezond leven. ´Mijn ogen en oren zijn nog goed´, vertelde hij me enkele weken geleden vlak voordat hij verbaasd moest constateren dat zijn leven nu toch echt, na een vrolijk verblijf van bijna een eeuw, tot een zeker einde zou gaan komen. Toen we onder de leiding van de voorganger, een dame geboren voor die ´rol´ maar ook een dame waarover ik me wanneer ik haar met diezelfde gezichtuitdrukking ergens op straat zou tegenkomen me ernstig zorgen over haar welzijn zou gaan maken, in de buurt kwamen van mijn vriend´s laatste rustplaats speelde ergens ver weg in het bos, nauwelijks zichtbaar, een hartsvriendin haar tijdloze melodie vol compassie op een dwarsfluit. Die fluit bespeelde hijzelf een leven lang ook en de laatste jaren samen met haar. Een traan welde bij me op, ik huil sowieso al vrij makkelijk maar vandaag vertrok mijn vriend naar een plek onder de aarde. ´Hierheen, kom naar hier, kom maar naar mij toe mijn vriend´, zo klonk de fluit. Ze was een prachtige vrouw met lang golvend zwart haar die vol passie haar ongrijpbare en ingetogen melodie speelde. Ze deed me denken aan ´Mariken van Nimwegen´; was dat nu eigenlijk vanwege de klanken uit haar fluit kwame n of kwam dat misschien door haar kledingstijl. Of waren het wellicht toch de omstandigheden? ´De dood en het verdriet´ die samen een lelijk spel met het miezerige weer speelden.
In de bosgrond vlak voor Mariken was een diep gat gegraven, een gat dat met planken aan de kanten was onderstut. Langzaam zakte mijn vriend weg in de aarde en vervloog zo tot een herinnering voor hen die nog vol onbegrip boven op de grond rond het graf naar beneden stonden te kijken. Lieve mensen, beste vrienden, volgers en lezers van dit review, mag ik u hier alstublieft nog een welgemeende raad geven? Wanneer u zelf de cirkel van uw leven écht rond wil laten maken laat u zich dan in geen geval tot zo´n vierkant uitgelijnd begrafenisritueel op een reguliere begraafplaats verleiden. Dat is toch waarachtig een plek waar uw bestaan als mens in één ruk ´afgeschreven en opgeheven´ wordt. Zo´n plek waar u uw in feite net zo hoekige Hollandse bestaan gewoon ondergronds weer voortzet en dus wellicht op precies dezelfde wijze zoals u dat zelf (maar vast en zeker onbeseft en ongewild) eerder toch ook al deed toen u nog op uw eigen benen stond. Misschien voelt dat wat vertrouwder voor u hoor, zo'n reguliere bijzetting, echter, na deze bijzondere begrafenis zelf te hebben meegemaakt durf ik u nu wel al met zekerheid te zeggen dat een in ´de Heidepol´ uitgevoerde begrafenis wordt volbracht zoals dat voor ons állen eigenlijk bedoeld is. En natuurlijk ooit al was, een omstandigheid die door de tijd heen onverschillig werd vergeten.