Bruno Brunakias

Χάρις στην πληροφορία του Ηρόδοτου ότι έναντι της Ακρόπολης, στην «διά Κοίλης οδό», ετάφη ο Ολυμπιονίκης Κίμων που ήταν πατέρας του Μιλτιάδης, γρήγορα ταυτίστηκε η ομώνυμη συνοικία και η οδός που τη διέσχιζε. Ο δήμος της Κοίλης, που συνόρευε στα βόρεια με το δήμο του Κολλυτού, προστατεύονταν από το Θεμιστόκλειο Τείχος. Γνώρισε περίοδο ακμής ιδιαίτερα στα κλασικά χρόνια. Με κύρια χαρακτηριστικά την πυκνότητα του οικισμού, την αγορά, και την υπερτοπικής σημασίας της «διά Κοίλης οδό». Η οδός εξυπηρετούσε το εμπόριο και τον ανεφοδιασμό της πόλης ιδιαίτερα σε περιόδους πολιορκίας. Ξεκινούσε από το λόφο της Ακρόπολης και μέσα από τα Μακρά Τείχη έφτανε στο λιμάνι του Πειραιά.
Η οδός ακολουθεί την φυσική λαξευμένη χαράδρα πάνω στον ασβεστόλιθο με βαθιές αυλακώσεις για την κίνηση των αμαξών. Διέθετε αντιολισθητικά πεζοδρόμια και σε όλο το μήκος της περιελάμβανε εκτεταμένο δίκτυο όμβριων υδάτων. Η οδό Κοίλης είχε διπλή κατεύθυνση, με πλάτος από 8 έως 12 μέτρα.

Ο δήμος Κοίλης αναπτύχθηκε κατά μήκος της οδού με δημόσια κτίρια, κατοικίες και καταστήματα. Στα δυτικά του χώρου, επί της σημερινής οδού Ανταίου, μια μνημειώδης κρήνη στοιχειοθετεί τη θέση της δυτικής πύλης και την πορεία της οδού ανάμεσα στα Μακρά Τείχη. Από τα τέλη του 4ου αιώνα ο δήμος εγκαταλείφθηκε σταδιακά. Το πλάτος της οδού μειώθηκε καθώς μέρος της καταλήφθηκε από τις ταφές του παρόδιου νεκροταφείου των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων. Τα ταφικά μνημεία και οι συστάδες τάφων σηματοδοτούνται από επιτύμβιους κιονίσκους με τα ονόματα των νεκρών.

Το Μουσείο Γεωργίου Δροσίνη βρίσκεται στο κέντρο της Κηφισιάς και στεγάζεται στη βίλλα «Αμαρυλλίς», στο σπίτι που έζησε ο Γ. Δροσίνης τα τελευταία χρόνια της ζωής του και φέρει το όνομα της κεντρικής ηρωίδας ενός από τα πρώτα και δημοφιλέστερα έργα του ποιητή.

Κατασκευή γέφυρας επί βασιλείας Όθωνα.
Από εκεί περνούσε ο Ιλισσός και σήμερα είναι το μοναδικό κομμάτι που φαίνεται η φυσική κοίτη του ποταμού.
Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει καμία αναδείξει του μνημείου.
Ένα κομμάτι του το έχουν τσιμεντωσει και έχει μπαζωθεί.
Η εκγαταλειψη στο μεγαλείο της.
Λεφτά υπάρχουν για μεγάλους ** περιδρομους** και**ζαρντινιέρες**
που δεν περπατάει κανείς.
Όποιος κατάλαβε....

Το Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών στεγάζεται στο κτήριο που είναι γνωστό ως «Οικία Κλεάνθους» ή «Παληό Πανεπιστήμιo». Η ιστορία του κτηρίου χάνεται πολύ πριν από το 18ο αιώνα, καθιστώντας το τελευταίο ένα από τα ελάχιστα σωζόμενα κτήρια της προ-οθωνικής περιόδου
Το 1831, το κτήριο αγόρασαν οι Σταμάτιος Κλεάνθης και Εδουάρδος Σάουμπερτ οι οποίοι ανέλαβαν πρώτοι τον πολεοδομικό σχεδιασμό της πρωτεύουσας της Ελλάδος. Στον ίδιο χώρο, από το 1837 και για τέσσερα χρόνια, λειτούργησε το πρώτο Πανεπιστήμιο του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, το πρώτο της Βαλκανικής Χερσονήσου και της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου. Πριν στεγάσει το Μουσείο (1987, επί πρυτανείας  Μιχάλη Σταθόπουλου),το κτήριο λειτούργησε ως κατοικία, χώρος εργασίας, γυμνάσιο, διδασκαλείο, στρατώνας πεζικού, ταβέρνα, κατοικία προσφύγων και μεταναστών.